صبر، استمرار و پايدارى در راه هدايت مردم به سوى نور هدايتگر اهل بيت عليهم السلام

مسئوليت فعلىِ روحانيون و فرهيختگانِ پيرو خاندان رسالت اين است كه اسلام حقيقىِ متبلور در رسول خدا صلى الله عليه وآله و امير المؤمنين على بن ابى طالب عليهما السلام را به جوانان بياموزند و در اين راه از هيچ كوششى دريغ نكنند. همين طور اين قشر بزرگ جامعه را با فرهنگ و علوم چهارده معصوم ـ كه درود خدا بر آنان باد ـ بپرورانند تا همين پرورش يافتگانِ بر اساس آموزه و فرهنگ اهل بيت عليهم السلام ديگر همقطاران خود را به سوى نورِ نجات بخشِ اين خاندان پاك هدايت كنند.

در حديث شريف، از امام زين العابدين عليه السلام روايت شده است كه فرمودند: «أوحى الله تعالى إلى موسى ـ على نبينا وآله وعليه الصلاة والسلام ـ : ...فلأن ترُدَّ ضالاً عن فنائي، أفضل لك من عبادة مائة سنة، بصيام نهارها وقيام ليلها؛ خداى متعال به موسى ـ كه بر پيامبرمان و خاندانش و بر آن حضرت درود باد ـ فرمود: [اى موسى] اگر راه گم كرده اى از پيشگاه مرا به راه بازگردانى، از يكصد سال كه روزها را به روزه به شب برسانى و شب ها را به عبادت سپرى كنى، براى تو بهتر است. موسى عليه السلام عرض كرد: آن كه پيشگاه حضرتت را گم كرده، كيست؟

خطاب رسيد: «الجاهل بإمام زمانه تعرِّفه؛ آن كه امام زمان خود را نشناسد و تو او را با امام زمانش آشنا كنى»(1).

مهم ترين وظيفه اى كه در راه آموزش و برخوردار كردن جوانان از فرهنگ اهل بيت عليهم السلام برعهده داريد دو مقوله است:

1. آموختن فن مناظره به جوانان شيعه؛

2. آموختن اخلاق والاى اسلامى به آنان.

ابو نعيم اصفهانى از علماى عامه بود. كتاب «حلية الأولياء» نوشته اوست و مراد او از اوليا، ابوبكر، عمر، عثمان، عايشه، حفصه، معاويه و امثال آنان است. ابونعيم، همچنان از اهل بيت عليهم السلام دور بود و بر همين عقيده از دنيا رفت.

ايشان افزودند: اما با كوشش و فداكارى مؤمنان، نوادگانِ ابونعيم به نور تشيع هدايت يافتند و در شمار مواليان و شيعيان اهل بيت عليهم السلام درآمدند كه افتخار امت، صاحب كتاب گرانسنگ بحارالانوار، علامه شيخ محمد باقر مجلسى قدس سره يكى از نوادگان ابونعيم اصفهانى است.

بى ترديد، كسانى كه در اين راه گام مى نهند و براى تحقق اين امر اقدام مى كنند، با سختى ها و مشكلاتى فراوان رو به رو خواهند شد و بسا كه بخشى از مشكلات و تنگناها را از نزديكان و اطرافيان خودشان بر آنان تحميل شود، اما تمام اين مسائل با تحمل، صبر، اراده و استمرار و پايدارى آسان خواهد شد.

بايد توجه داشت كه مولايمان اميرالمؤمنين على بن ابى طالب عليهما السلام بهترين الگوى ماست و همين امام بزرگ، سختى هاى فراوانى از مردم، به ويژه از اطرافيان خود مى ديدند، تا آن جا كه فرمودند: «...ولكن بمن وإلى من اريد أن اداوي، بكم وأنتم دائي؟ كناقش الشوكة بالشوكة، وهو يعلم أن ضلعها معها؛(2) اما با كمك كه و با چه كسى مى خواهم درد خود را درمان كنم و حال آن كه شماييد همان دردِ من؟ همانند كسى كه بخواهد با نوك خار، خارى را از پاى بيرون كند و مى داند كه خار به خار متمايل است».

با تمام اين احوال، آن امام بزرگوار صبورى ورزيدند و هرسختى و آزارى را به جان خريدند و در آنچه انجام دادند، استوار و موفق بودند.

------------------------------------------------------------------

پی نوشتها:

1. تفسير امام حسن عسكرى عليه السلام، ص342، حديث219.

2. نهج البلاغه، خطبه121.